Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Όσοι
είστε τακτικοί και συχνοί επισκέπτες του yannidakis, είστε αναμφίβολα «οικείοι»
με την λέξη αφού την βλέπετε σε καθημερινή, σχεδόν, βάση. Εσείς που βρεθήκατε
να περιπλανιέστε σήμερα στα λημέρια αυτού του ιστολογίου -είτε τυχαία, είτε επειδή
σας κέντρισε «κάτι» το ενδιαφέρον- θα την συναντήσετε αρκετές φορές στο διάβα
σας. Ακόμα και αν δεν σκοπεύετε να ξαναβρεθείτε εδώ γύρω στο κοντινό μέλλον ή γενικά,
σήμερα θα έχετε την ευκαιρία να πάρετε μια μικρή γεύση από την έννοια του
προβληματισμού, έννοια και ιδέα που πηγαίνει χεράκι-χεράκι με αυτό εδώ το μέρος. Όπως
παρατηρείτε, η πλειοψηφία των άρθρων του yannidakis έχουν τίτλο που φέρει όνομα με αρχή: «Προβληματισμός Δευτέρας», «Προβληματισμός Τρίτης», «Προβληματισμός Τετάρτης».. και ούτω καθεξής.
Εναλλακτικά,
ένας προβληματισμός δημιουργείται από οποιοδήποτε ζήτημα δίνει τροφή για σκέψη.
Υπάρχει
(μόνο) ως έννοια στις μέρες μας;
Οπότε,
«και ναι, και όχι».
Είναι «καλό» να προβληματιζόμαστε;
Σε λογικό και ανάλογο βαθμό, προσωπικά,
πιστεύω πως ναι. Όσο υπάρχουν θέματα που χρειάζονται επίλυση ή, έστω,
απασχολούν, δεν είναι απλώς «καλό» να προβληματιζόμαστε. Είναι αναγκαίο, καθώς
και υγιές. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε προβλήματα/θέματα του κοινωνικού συνόλου,
αλλά και σε προσωπικά επίσης. Το γεγονός ότι μπαίνουμε σε μια διαδικασία είτε να
αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση αναλογίζοντας τα αίτια δημιουργίας της και το
ενδεχόμενο μερίδιο ευθύνης που φέρουμε, είτε για να αποκτήσουμε άποψη για ένα
θέμα, ή, έστω, να εξετάσουμε την γνώμη κάποιου άλλου πάνω σε αυτό, είναι θετικό
από μόνο του.
“Δεν είναι μόνο ο στοχασμός για το
εκάστοτε θέμα που είναι σημαντικός, αλλά και η πνευματική ενδοσκόπηση και εαυτοσκοπία
που γίνεται παράλληλα, συνειδητά ή μη.”
Από την άλλη, ο συνήθης «προβληματισμός»
δημιουργείται επειδή υπάρχουν «προβλήματα» και θέματα που απασχολούν. Ίσως δίχως αυτά να μην υπήρχε ο πρώτος και τα πράγματα να ήταν απλούστερα και, μάλλον,
καλύτερα. Ίσως πάλι.. όχι;
Υπάρχει και μία άλλη έννοια κρυμμένη μέσα στον προβληματισμό όπως τον περιέγραψες. Η έννοια της «ταύτισης με το πρόβλημα».
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ σωστή αντίδραση δεν είναι να προβληματιστείς, γιατί αυτό σημαίνει ότι με κάποιον τρόπο υποφέρεις από το πρόβλημα.
Η σωστή αντίδραση έχει ως εξής:
Πρόβλημα → παρατήρηση του προβλήματος → ανάλυση → εξεύρεση λύσεων → δράση για την επίλυση του προβλήματος. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν με «ψυχολογική απόσταση» σαν να επρόκειτο για ξένο πρόβλημα.
Αν παρατηρήσει κάποιος, όλοι δίνουν καλές συμβουλές στους άλλους. Αλλά οι ίδιοι δεν μπορούν να τις τηρήσουν.
Στους περισσότερους ανθρώπους, η οποιαδήποτε προσπάθεια για την επίλυση οποιουδήποτε προβλήματος μοιάζει με την προσπάθεια κάποιου να σηκώσει την καρέκλα επάνω στην οποία βρίσκεται. Το «πρόβλημα» μοιάζει ανυπέρβλητο, μέχρι να απομακρυνθεί από την καρέκλα. Τότε την σηκώνει εύκολα.
Φυσικά αυτό που περιγράφω δεν πραγματοποιείται εύκολα. Όσο «πιο κοντινό» είναι το πρόβλημα, τόσο δυσκολότερα μπορούμε να το μελετήσουμε αποστασιοποιημένοι. Αλλά σας διαβεβαιώνω ότι η προσπάθεια αξίζει.
Καλησπέρα Μιχάλη, συμφωνώ αρκετά σε αυτά που λες, ιδίως στα: "..όλοι δίνουν καλές συμβουλές στους άλλους. Αλλά οι ίδιοι δεν μπορούν να τις τηρήσουν." όπως επίσης και στο:"..η προσπάθεια αξίζει."
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίμαι και εγώ της άποψης ότι ορισμένες φορές "καλά τα λέμε, κακά τα πράττουμε". Η θεωρία από την πράξη απέχει αρκετά και σίγουρα κάποιος που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα αποστασιοποιημένος (στο βαθμό που είναι εφικτό-φυσικά) βλέπει το.. 'bigger picture" του όλου "προβλήματος" και ενεργεί καλύτερα.
Το ζήτημα (όπως αναφέρεις και εσύ) είναι να το πετύχεις αυτό.